56. Biennale w Wenecji

Armory Show w Nowym Jorku z perspektywy afrykańskiej

Installation view Tiwani Contemporary’s booth and WHATIFTHEWORLD’s booth at The Armory Show, 2016. Photo by Adam Reich for Artsy.
Armory Show, 2016. Foto Adam Reich dla Artsy.

Kilka dni temu, od 3 do 6 marca 2016 roku w Nowym Jorku odbyły się jedne z największych międzynarodowych targów sztuki Armory Show, których tradycja sięga już 1913 roku, gdzie obok dzieł modenistycznych prezentowana była tradycyjna rzeźba afrykańska, która do Stanów Zjednoczonych przybyła za pośrednictwem europejskich marszandów w pierwszej dekadzie XX wieku.

Tegoroczne targi podzielone zostały na pięć sekcji : prezentowane z budynkach należących do nowojorskiego Passenger Ship Terminal, na Manhattanie –  Pier 92 część Modern, znalazły się dzieła sztuki dwudziestowiecznej; i w Pier 94 prezentowana była sekcja Contemporary. Targi obejmowały także sekcje: Armory Presents – z pracami i galeriami debiutującymi na rynku; Not For Profits – przeznaczona dla organizacji pozarządowych oraz instytucji publicznych, gdzie swoje stoiska mają m.in. Tate Limited z Londynu czy Sculptre Center z Nowego Jorku; oraz specjalna sekcja Focus: African Perspectives.

Armory Show, 2016. Foto Adam Reich.
Armory Show, 2016. Foto Adam Reich dla Artsy.

Kuratorami Focus: African Perspectives zostali Julia Grosse i Yvette Mutumba, założyciele platformy internetowej „Contemporary And…” prezentującej twórczość artystów z kontynentu afrykańskiego. Dzieła afrykańskich artystów prezentowane były przez galerie działające w Afryce, w Europie i w Stanach Zjednoczonych. Mariane Ibrahim Gallery z Seatle wystawiła dzieła jak Ruby Onyinyechy Amanze, londyńskie October Gallaey reprezentowało prace Eddy’ego Kamuanga’i Ilunga’i i Aubrey Williams. Republikę Południowej Afryki reprezentowały blank, Cape Town z pracami Turiya Magadlela, SMAC Gallery z dziełami Kenijczyka Cyrusa Kabiru oraz WHATIFTHEWORLD –  Dan Halter. Z Lagos pochodziły galerie Echo Art, z pracami Namsy Leuba’y i Omenka Gallery z dziełami Nengi Omuku. Galeria Addis Fine Art, Addis Ababa prezentowała twórczość Emanuela Tegene, Circle Art Gallery z Nairobi – Ato Malinda, Galerie Cécile Fakhoury z Abidżanu – Françoisa-Xaviera Gbré. Europejskie galerie prezentowały prace Kapwani Kiwanga (Galerie Jérôme Poggi z Paryża i Galerie Tanja Wagner z Berlina), Ibrahima El-Salahi (Vigo Gallery, Londyn) i Francisco Vidal (Tiwani Contemporary, z Londonu), którego prace można było podziwiać w Salonie Angoli na zeszłorocznym 56. Biennale w Wenecji.

BIBLIOGRAFIA:
http://www.thearmoryshow.com/exhibitors/focus_african_perspectives.html
Why the “African Perspectives” Section Is the Number One Reason to Visit The Armory Show
Benjamin Sutton, Finding Jesus, “YOUR MOM,” and Other Surprises at the 2016 Armory Show

BLOG >>>

John AKOMFRAH

pobranePisarz, reżyser, scenarzysta i teoretyk. Urodził się 4 maja 1957 roku w Ghanie. Do Wielkiej Brytanii wraz z rodzicami przeniósł się, gdy miał cztery lata. W 1982 roku ukończył Portsmouth Polytechnic. W tym samym roku zadebiutował jako reżyser Handsworth Songs, pierwszej dokumentalnej produkcji powołanego w 1985 roku kolektywu Black Audio Film Collective, którego był założycielem. Od roku 2001 do 2007 pełnił funkcję prezesa Brytyjskiego Instytutu Filmowego, a w latach 2003-2004 był prezesem brytyjskiej organizacji filmowej Film London. Akomfrah jest także nauczycielem akademickim w Massachusetts Institute of Technology, Brown University, New York University, Westminster University oraz na Princeton University. Jest laureatem wielu prestiżowych nagród, a w 2008 roku został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego (OBE) za zasługi dla przemysłu filmowego. Na Biennale w Wenecji w 2015 roku zaprezentował film Vertigo Sea (2015). Mieszka i pracuje w Londynie.

Filmografia:
Handsworth Songs (1986); Testament (1988); Who Needs a Heart (1991); Seven Songs for Malcolm X (1993); The Last Angel of History (1996); Memory Room 451 (1996); Call of Mist (1998); Speak Like a Child (1998); Riot (1999); The Nine Muses (2010); Hauntologies (2012); The Stuart Hall Project (2013); The Unfinished Conversation (2013); The March (2013)

***
oprac. Małgosia Baka-Theis

Zbiór dzieł na Pinterest >>>

Biografie >>>

 

Karo AKPOKIERE

karo_784x0 (1)Nigeryjski artysta urodzony w 1981 roku w Lagos. Mieszka i pracuje w Lagos i w Berlinie. Otrzymał dyplom z projektowania graficznego na Yaba College of Technology w Lagos (2006).  Akpokiere brał udział w wielu wystawach w kraju i zagranicą, swoje prace prezentował na 56. Biennale w Wenecji.

Akpokiere tworzy plakaty i rysunki w nurcie popartowym, inspirowane kulturą popularną. Zajmuje się projektowaniem graficznym, ilustracją, wzornictwem przemysłowym. W swojej twórczości łączy tradycyjne i cyfrowe techniki projektowania. Podejmuje często w humorystyczny sposób problemy rasizmu i neokolonializmu.

Wystawy (wybór):

2010 – Centre d’Art Contemporain, Lagos, Nigeria
2011 – Goethe-Institut, Lagos, Nigeria
2012 – Lagos Bus Rapid Transit (BRT) , Lagos
2013 – Art Dubai
2014 – Comic-Zeichner Séminaire Austtellung au Salon Comic Erlangen, Berlin
2015 – 56. Biennale w Wenecji, All the World’s Futures
2015 – Old Dessins Kunsthalle m3, Berlin

***
oprac. Małgosia Baka-Theis

Strona internetowa artysty>>>
Zbiór dzieł na Pinterest >>>

Biografie >>>

Warsztaty dla dorosłych #5

3283362079W ramach spotkania poświęconego sztuce kobiet (Sztuka w świecie podziałów cz. I: Sztuka kobiet)  rozmawialiśmy o różnych aspektach kobiecości w społeczeństwach afrykańskich, tradycyjnego podziału ról i jego trwałości w społeczeństwach współczesnych. Zastanawialiśmy się nad obecnością i miejscem kobiet-artystek w afrykańskim świecie sztuki, tematów, które podejmują i środków wyrazu artystycznego, jakie stosują w swoich dziełach, działaniach performatywnych i instalacjach.

Już pod koniec lat sześćdziesiątych kilka artystek wystawiało swoje dzieła na wystawach międzynarodowych w Europie i Stanach Zjednoczonych, jak na przykład południowoafrykańska artystka Esther Mahlangu. W kolejnej dekadzie tworzyły m.in. Sokari Douglas Camp czy Naomi Wanjiku Gakunga, które sięgają do materiałów tradycyjnie zastrzeżonych dla mężczyzn, tworząc instalacje i rzeźby z metalu. Szczególnie ciekawie prezentuje się twórczość kobieca w technice kolażu, w której artystki takie jak Wangechu Mutu, Anne Mwiti czy Marcia Kure dokonują dekonstrukcji kobiecego ciała. Ciało jest również artystycznym medium w twórczości Grace Ndiritu, Tracey Rose, a także Fatou Kande Senghor, której twórczość odkryłam dopiero na tegorocznym 56. Biennale w Wenecji. Zaś na początku roku w Brukseli miała miejsce wystawa Body Talk, na której swoje dzieła zaprezentowały Zoulikha Boudellah, Marcia Kure, Miriam Syowia Kyambi, Valerie Oka, Tracey Rose i Billie Zangewa, których twórczość jest mocno osadzona w nurcie kobietyzmu/feminizmu. Wszystkie z artystek podejmują w swoich pracach problemu statusu kobiet, tradycyjnego podziału ról, przemocy, nierówności płciowej. Świat afrykańskich środowisk lesbijskich ujawnia południowoamerykańska fotografka Zenele Muholi.

PREZENTACJA #5

WARSZTATY>>>

56. Biennale w Wenecji | Afryka

Tegoroczne 56. Biennale w Wenecji było pierwszym w historii, podczas którego dyrektorem artystycznym został kurator pochodzenia afrykańskiego. Okuwui Ewenzor jest już dobrze znany w międzynarodowym środowisku sztuki współczesnej. Od 1997 roku prowadzi niezależne czasopismo NKA: Journal of Contemporary African Art, na łamach którego pisano o wielu interesujących artystach tworzących w Afryce, a także na emigracji. W 2003 roku Ewenzor został kuratorem salonu afrykańskiego na międzynarodowej wystawie Documenta 11 w Kassel, na której swoje prace zaprezentował między innymi Meschac Gaba, Pascale Marthine Tayou czy Yinka Shonibare.

Nie inaczej było w Wenecji. Nie trudno można było zauważyć, iż spośród 136 artystów z całego świata, aż 54 pochodziło z krajów Afryki. Wielu z nich związanych było z czasopismem NKA. było w jakiś sposób związanych z czasopismem NKA.

W Giardini, gdzie w przestrzeni ogrodowej rozlokowane są najstarsze pawilony wystawowe można było zobaczyć prace artystów mieszkających na stałe poza krajami swojego pochodzenia. W głównym pawilonie zlokalizowana została część głównej wystawy zatytułowanej All the World’s Future, której kuratorem był Okwui Enwezor. Szczególnie wyczekiwałam prac Wangechi Mutu, która zaprezentowała rzeźbę, wideoart i kolaż. Kilka jej prac prezentowanych było także w jednej z galerii na mieście. Jednak największe wrażenie wywarły na mnie dwie prace wideo autorstwa senegalskiej rzeźbiarki Fatou Kande Senghor, oraz Johna Akomfraha, gdzie motywem przewodnim była woda i ochrona środowiska. W jednej z sal prezentowano także prace Samsona Kambulu i Marlene  Dumas.

Kolejny dzień spędziłam w Arsenale, gdzie już od wejścia ogromne emocje wywołała we mnie instalacja Ibrahima Mahamy.  W głównej galerii można było zobaczyć także prace Karo Akpokiere, Samsona Kambulu, Sammy’ego Baloji, Joachima Schonfeldta, Barthelemy’a Toguo, Kay’a Hassana i intrygujące trony Goncalo Mabundy. Szczególnie ciekawy był pawilon południowoafrykański, gdzie można było zobaczyć wspaniałe „suknie” Nandiphy Mntambo. Pawilon Mozambiku zaprezentował dzieła malarskie i nowoczesną rzeźbę ludu Makonde oraz tradycyjne maski.

Poza głównymi wystawami w wielu weneckich galeriach i pałacach rozlokowane były pawilony krajowe i wystawy artystów. Niestety, w listopadzie część z nich była już zamknięta. W galeriach na mieście prezentowała się Angola i Zimbabwe, ale dzieła afrykańskich artystów prezent9owane były również na kilku wystawach.

Fotorelacja:

DSC02834 DSC02167 DSC02146 DSC02112 DSC02079 DSC02043 DSC02001 DSC01984 DSC01679 DSC01636 DSC01438 DSC01427 DSC01368 DSC01355 DSC00563 56. Biennale w Wenecji, fot. M. Theis

 

Délio JASSE

Dielo Jesse | Współczesna sztulk AfrykiUrodzony w 1980 roku w Luandzie w Angoli, mieszka i tworzy w Lizbonie w Portugalii.

Jego zainteresowania artystyczne obejmują różne techniki druku. Tworzy prace na jedwabiu, papierze czy drewnie, sięga do fotografii, którą przekształca w różnych mediach stosując cyjanotypię i platynę. W 2009 roku zdobył nagrodę ANTECIPARTE. Przebywał na rezydencjach artystycznych w Portugalii, Angolii, Brazylii i Francji. Jego prace wystawiane były na wielu wystawach zbiorowych, m.in. Fundação Gulbenkiana w Lizbonie (2013), Biennale africaine de la Photographie, Bamako (2011). Prace Jasse były pokazywane na 56. Biennale w Wenecji w Salonie Angoli. W swojej twórczości porusza problem przemieszczania, migracji, tworząc portrety i pejzaże miejskie.

Wystawy indywidualne:

2014 – Delio Jasse, Ausência Permanente – SMAC ART GALLERY – CAPE TOWN, Cape Town
2013 – Pontus, Galeria da UNAP – União Nacional dos Artistas Plasticos, Luanda
2010 – Schengen, Baginski Galerie / Projetos, Lizbona

 

***
oprac. Małgosia Baka-Theis

Strona internetowa artysty>>>
Zbiór dzieł na Pinterest >>>

Biografie >>>

Kay HASSAN

Kay Hassan | Sztuka współczesnej AfrykiArtysta południowowafrykański urodzony w Johannesburgu w 1956 roku. Zajmuje się malarstwem rzeźbą, jest artystą multimedialnym, tworzy portretowe kolaże. Członek założyciel stowarzyszenia artystycznego . Ukończył Diploma in Fine Arts, Rorke’s Drift Art and Craft Centre, Natal, South Africa (1980), następnie grafikę na Stanley Hayter w Paryżu (1986-1988). W latach 1988-1989 przebywał na stypendium artystycznym w  Schule für Gestaltung w Bazylei. W 2015 roku jego prace pokazywane były na 56. Biennale w Wenecji. Wystawiał również na 2nd Johannesburg Biennale (1997), Dak’Art, Biennale, Senegal  (2000), Jest laureatem wielu prestiżowych nagród m.in. Mercedes-Benz Award for South African Contemporary Art (2000) i DaimlerChrysler Award for Contemporary Art. Jego prace znajdują się w kolekcjach National Gallery of Canada, Ontario; Walker Art Center, Minneapolis; Minnesota High Museum, Atlanta; Georgia National Museum of African Art, Smithsonian Institution, Washington, D.C.; The Walther Collection, Nowy Jork; Daimler Art Collection, Berlin; The National Gallery of Victoria, Melbourne, Australia.

Wystawy indywidualne (wybór):

1989 – Schule für Gestaltung, Basel, Switzerland
1993 – Kay Hassan, The Berman Gallery, Johannesburg, South Africa
1999 – Konstruktive Collagen, Galerie Seippel, Köln, Germany
2000 – Kay Hassan, Durban Art Gallery, Durban, Cape Town, Pretoria, South Africa, Berlin, Stuttgart, Germany
2003 – Everyday people, Gallery Momo, Johannesburg, South Africa
2003 – Kay Hassan, Kunsthalle Bern, Bern, Switzerland
2006 – Kay Hassan, MoBa Gallery, Brussels, Belgium
2006 – Kay Hassan, Wertz Contemporary, Atlanta, Georgia
2007-2008 Fixing time, SMAC Gallery Stellenbosch, South Africa
2008 – Kay Hassan: Selected Biography
2008 – Recent Photographs, Jack Shainman Gallery, New York
2008 – Urbanation, Johannesburg Art Gallery, Johannesburg, South Africa
2014 – Everyday People, Jack Shainman Gallery, New York

Bibliografia:

Kay Hassan, Daimler Chrysler AG (ed.), 2000

***
oprac. Małgosia Baka-Theis
Zbiór dzieł na Pinterest >>>

Biografie >>>