Sokari Douglas CAMP

Warsztaty dla dorosłych #7

4073270105W artystycznym poszukiwaniu tożsamości to kolejne z cyklu warsztatów w ramach projektu AFRYKA  | SZTUKA SPOŁECZNIE ZAANGAŻOWANA.  Problem tożsamości – osobistej, kulturowej, społecznej czy narodowej, jest wielokrotnie poruszany w twórczości współczesnych artystów afrykańskich. Stwarza on bowiem okazję do rozliczenia się z kolonialną przeszłością, wpływem globalizacji i homogenizacji kulturowej, sprawdzenia na ile tradycje etniczne i dawne wierzenia budują współczesną tożsamość postkolonialnych społeczeństw. W takich kategoriach artyści, sięgający do kulturowego dziedzictwa Afryki niejednokrotnie mierzą się z problemem budowania tożsamości osobistej, znajdującej wyraz w och twórczości. Ale… CO zrobić jeśli artysta nie-afrykański również sięga do tego dziedzictwa i tworzy dzieła wykorzystujące tematykę, motywy, mity afrykańskie tworząc z nich treść swoich dzieł? Czy artysta pochodzący z krajów Afryki mieszkający i tworzący w krajach Europy czy w Stanach Zjednoczonych nadal może być uważany za artystę afrykańskiego, a jego dzieła mogą być przypisane do sztuki afrykańskiej? Jak wobec tych pytań rozważać twórczość Sokari Douglas Camp, Yinka’i Shonibare czy Rotimi Fani Kayode? I czym jest wielokrotnie powracająca na spotkaniach „afrykańskość”, która wyróżnia dzieła artystów pochodzących z Afryki od innych. Podejmując dyskusję nad problemem tożsamości sięgnę do twórczości Joany Choumali, Anti-Patra Ruga’i, Gavina Jantjesa, Natalie Anguezomo Mba Bikoro, Larry’ego Achiamponga, Loyiso’a Mkize’a i Toyin Ojoh Odutola’i.

Czekam na Was o 18:00 w Domu Kultury na Bydgoskim Przedmieściu!

WARSZTATY>>>

 

FacebookTwitterGoogle+WordPressBlogger Post

Warsztaty dla dorosłych #6

Owusu AnkomahO problemie hybrydyzacji kulturowej rozmawialiśmy na ostatnich warsztatach dla dorosłych zatytułowanych Postkolonialne hybrydy ( o artysta z pogranicza światów). Terminu „postkolonialna hybryda” użył dla określenia siebie artysta nigeryjskiego pochodzenia działający od lat osiemdziesiątych w Londynie i zaliczany do grona YBA (Young British Artist) Yinka Shonibare, którego znakiem rozpoznawczym są naturalnej wielkości rzeźby – bezgłowych manekinów tworzonych z żywicy epoksydowej odzianych w barokizujące stroje wykonane z wielobarwnych bawełnianych drukowanych tkanin (wax print) imitujących afrykańskie, a raczej indonezyjskie batiki, które stały się trwałym elementem wielu afrykańskich kultur.

Hybrydyczność, rozumiana tu jako przenikanie się elementów kultur pochodzenia i tych, w których aktualnie funkcjonują artyści, przejawia się na wielu polach sztuk wizualnych między innymi w łączeniu motywów, technik, znaczeń itd. znajdujących odzwierciedlenie w twórczości Sokari Douglas Camp – Nigeryjki mieszkającej w Londynie i Samsona Kambulu z Malawi, Nigeryjek działających w Stanach Zjednoczonych Marcii Kure, Ruby Onyinyechi Amanze i Njideka’i Akunyili Crosby, mieszkających w Niemczech Nigeryjczyków Emeka’i Ogboh’a, Karo Akpokiere i Ghańczyka Owusu Ankomaha, działającego we Francji Kameruńczyka Barthelemey Toguo.

PREZENTACJA #6

WARSZTATY>>>

FacebookTwitterGoogle+WordPressBlogger Post

Warsztaty dla dorosłych #5

3283362079W ramach spotkania poświęconego sztuce kobiet (Sztuka w świecie podziałów cz. I: Sztuka kobiet)  rozmawialiśmy o różnych aspektach kobiecości w społeczeństwach afrykańskich, tradycyjnego podziału ról i jego trwałości w społeczeństwach współczesnych. Zastanawialiśmy się nad obecnością i miejscem kobiet-artystek w afrykańskim świecie sztuki, tematów, które podejmują i środków wyrazu artystycznego, jakie stosują w swoich dziełach, działaniach performatywnych i instalacjach.

Już pod koniec lat sześćdziesiątych kilka artystek wystawiało swoje dzieła na wystawach międzynarodowych w Europie i Stanach Zjednoczonych, jak na przykład południowoafrykańska artystka Esther Mahlangu. W kolejnej dekadzie tworzyły m.in. Sokari Douglas Camp czy Naomi Wanjiku Gakunga, które sięgają do materiałów tradycyjnie zastrzeżonych dla mężczyzn, tworząc instalacje i rzeźby z metalu. Szczególnie ciekawie prezentuje się twórczość kobieca w technice kolażu, w której artystki takie jak Wangechu Mutu, Anne Mwiti czy Marcia Kure dokonują dekonstrukcji kobiecego ciała. Ciało jest również artystycznym medium w twórczości Grace Ndiritu, Tracey Rose, a także Fatou Kande Senghor, której twórczość odkryłam dopiero na tegorocznym 56. Biennale w Wenecji. Zaś na początku roku w Brukseli miała miejsce wystawa Body Talk, na której swoje dzieła zaprezentowały Zoulikha Boudellah, Marcia Kure, Miriam Syowia Kyambi, Valerie Oka, Tracey Rose i Billie Zangewa, których twórczość jest mocno osadzona w nurcie kobietyzmu/feminizmu. Wszystkie z artystek podejmują w swoich pracach problemu statusu kobiet, tradycyjnego podziału ról, przemocy, nierówności płciowej. Świat afrykańskich środowisk lesbijskich ujawnia południowoamerykańska fotografka Zenele Muholi.

PREZENTACJA #5

WARSZTATY>>>

FacebookTwitterGoogle+WordPressBlogger Post