Sammy Baloji

Warsztaty dla dorosłych #9

Już jutro opowiem o moich ulubionych współczesnych artystach afrykańskich, których twórczość wywołuje we mnie często wielkie emocje. Dlaczego? Ponieważ problemy, które poruszają w swoich dziełach często dotykają trudnych społecznie kwestii takich jak ochrona środowiska, krytyka polityki ekonomicznej prowadzonej przez rządy kierujące się bardziej żądzą pieniądza, niż dobrem wspólnym, życiem człowieka i jego zdrowiem. Takie działania często prowadzące do nadużyć władzy wobec społeczności lokalnych, stają się punktem wyjścia do mocnych w wyrazie i treści dzieł Kudzanai Chiruai czy Sammy’ego Baloji. Szczególne miejsce zajmuje sztuka kobiet, gdzie naczelnym elementem staje się ciało – te nadużywane, ukryte, a jednocześnie stanowiące istotę wielu filozofii afrykańskich, jako dające życie.W formie kolażu, defragmentacji kulturowego ciała dokonuje Wangechi Mutu i Marcia Kure. Kolejnym ważnym dla mnie aspektem jest hybrydyczność, i to nie tylko w znaczeniu międzykulturowym, jak w twórczości Yinki Shonibare, ale też w kontekście przekształceń form i łączenia gatunków, jak u Nandiphy Mntambo czy Nicholasa Hlobo. Nie zabraknie także opowieści o Pascale Marthine Tayou i Owusu Ankomahu.

O tych i o kilku innych artystach opowiem jutro na przedostatnim spotkaniu dla dorosłych ze współczesną sztuką afrykańską w ramach projektu AFRYKA | SZTUKA SPOŁECZNIE ZAANGAŻOWANA. Zapraszam o 18:00 do Domu Kultury! Bydgoskie (ul. Sienkiewicza 11).

FacebookTwitterGoogle+WordPressBlogger Post

56. Biennale w Wenecji | Afryka

Tegoroczne 56. Biennale w Wenecji było pierwszym w historii, podczas którego dyrektorem artystycznym został kurator pochodzenia afrykańskiego. Okuwui Ewenzor jest już dobrze znany w międzynarodowym środowisku sztuki współczesnej. Od 1997 roku prowadzi niezależne czasopismo NKA: Journal of Contemporary African Art, na łamach którego pisano o wielu interesujących artystach tworzących w Afryce, a także na emigracji. W 2003 roku Ewenzor został kuratorem salonu afrykańskiego na międzynarodowej wystawie Documenta 11 w Kassel, na której swoje prace zaprezentował między innymi Meschac Gaba, Pascale Marthine Tayou czy Yinka Shonibare.

Nie inaczej było w Wenecji. Nie trudno można było zauważyć, iż spośród 136 artystów z całego świata, aż 54 pochodziło z krajów Afryki. Wielu z nich związanych było z czasopismem NKA. było w jakiś sposób związanych z czasopismem NKA.

W Giardini, gdzie w przestrzeni ogrodowej rozlokowane są najstarsze pawilony wystawowe można było zobaczyć prace artystów mieszkających na stałe poza krajami swojego pochodzenia. W głównym pawilonie zlokalizowana została część głównej wystawy zatytułowanej All the World’s Future, której kuratorem był Okwui Enwezor. Szczególnie wyczekiwałam prac Wangechi Mutu, która zaprezentowała rzeźbę, wideoart i kolaż. Kilka jej prac prezentowanych było także w jednej z galerii na mieście. Jednak największe wrażenie wywarły na mnie dwie prace wideo autorstwa senegalskiej rzeźbiarki Fatou Kande Senghor, oraz Johna Akomfraha, gdzie motywem przewodnim była woda i ochrona środowiska. W jednej z sal prezentowano także prace Samsona Kambulu i Marlene  Dumas.

Kolejny dzień spędziłam w Arsenale, gdzie już od wejścia ogromne emocje wywołała we mnie instalacja Ibrahima Mahamy.  W głównej galerii można było zobaczyć także prace Karo Akpokiere, Samsona Kambulu, Sammy’ego Baloji, Joachima Schonfeldta, Barthelemy’a Toguo, Kay’a Hassana i intrygujące trony Goncalo Mabundy. Szczególnie ciekawy był pawilon południowoafrykański, gdzie można było zobaczyć wspaniałe „suknie” Nandiphy Mntambo. Pawilon Mozambiku zaprezentował dzieła malarskie i nowoczesną rzeźbę ludu Makonde oraz tradycyjne maski.

Poza głównymi wystawami w wielu weneckich galeriach i pałacach rozlokowane były pawilony krajowe i wystawy artystów. Niestety, w listopadzie część z nich była już zamknięta. W galeriach na mieście prezentowała się Angola i Zimbabwe, ale dzieła afrykańskich artystów prezent9owane były również na kilku wystawach.

Fotorelacja:

DSC02834 DSC02167 DSC02146 DSC02112 DSC02079 DSC02043 DSC02001 DSC01984 DSC01679 DSC01636 DSC01438 DSC01427 DSC01368 DSC01355 DSC00563 56. Biennale w Wenecji, fot. M. Theis

 

FacebookTwitterGoogle+WordPressBlogger Post

Sammy BALOJI

10758Sammy Baloji urodził się 29 grudnia 1978 roku w Lubumbashi, w prowincji Katanga w Demokratycznej Republice Konga. Studiował informatykę i komunikację na Uniwersytecie w Lubumbashi (2000-2005), a następnie w Ecole Supérieure des Arts Décoratifs w Strasburgu (2005). Jest laureatem licznych nagród i wyróżnień: Rolex Mentor and Protégé Arts Initiative with Mentor Olafur  Eliasson (2014);  The Spiegel prize, Patrick De Spiegelaere Fundation (2012); Prince Claus Award (2007) czy Prix Afrique en créations, Travail de création du jeune photographe and Prix pour l’image, Fondation Jean-Paul  i Blachère. African Photography Biennial in Bamako, Mali w 2007 roku. Jego prace znajdują się w kolekcjach m.in.: Smithsonian National Museum of African Art w Waszyngtonie, Minneapolis Institute of Art,Virginia Museum of Fine Art, Richmond, Tropenmuseum w Amsterdamie, Musée du Quai Branly, Centre national des Arts Plastiques w Paryżu, The Walther Collection w Ulm. Pracuje w Lubumbashi i Brukseli.

Na studiach rozpoczął swoją przygodę z fotografią, podejmując w nich problem kolonialnej przeszłości, handlu niewolnikami, wyzysku surowcowego czasów króla Leopolda i współcześnie, upadku kraju po procesie dekolonizacji i dominującej roli Chin wobec gospodarki Konga. Baloji zestawia realistyczne współczesne pejzaże przedstawiające kongijskie kopalnie z postaciami niewolników zaczerpniętych z dziewiętnastowiecznej fotografii etnograficznej i wydobytej z archiwów belgijskiej administracji kolonialnej tworząc rodzaj fotograficznego kolażu, na którym dokonuje zderzenia dwóch rzeczywistości – teraźniejszości i kolonialnej przeszłości. Jego fotografie o ogromnej sile wyrazu przesycone są treścią, w której artysta mierzy się z kwestą pamięci zbiorowej, historią społeczną i polityką.

Wystawy (wybór):

2015 – All the world’s futures, 56. Biennale w Wenecji i Pawilon Belgijski
2014 – The Divine Comedy. Heaven, Hell, Purgatory revisited by Contemporary African Artists, MMK, Frankfurt
2010 – The Beautiful Time in Katanga, Museum for African Art w Nowym Jorku i Smithsonian Museum,Waszyngton (2012)
2010 – Mémoire, Dilston Grove, with Autograph ABP, Londres, royaume Uni
2007 – Les Rencontres de Bamako Photoquai, Musée du Quai Branly, Paryż

Bibliografia:

Bogumil Jewsiewicki. The Beautiful Time in Lubumbashi: Photography by Sammy Baloji, Museum for African Art, New York. 2010
http://aad-fund.org/artistes/sammy-baloji/
Sammy Baloji Par N’Goné Fall Journal de l’exposition No Limit 2 : Sammy Baloji, Mohamed El baz, James Webb, 11 avril-28 septembre 2013

***
oprac. Małgosia Baka-Theis

Zbiór dzieł na Pinterest >>>

Biografie >>>

FacebookTwitterGoogle+WordPressBlogger Post