Mozambik

Wschodnio-afrykańska Noc Muzeów w Toruniu

4656810_6_1d22_le-sculpteur-goncalo-mabunda-au-milieu-de_7d60fe28456e2fca9f1c7c51ca185ce614 maja będę gościć na prelekcjach w Muzeum Podróżników im. Tony’ego Halika w Toruniu (ul. Franciszkańska 9/11, Toruń) w ramach NOCY MUZEÓW, gdzie opowiem o współczesnej sztuce Afryki Wschodniej na przykładzie Mozambiku, Tanzanii i Zimbabwe. Oprawą spotkania będzie otwarta 14 kwietnia wystawa zatytułowana „Kresy, biesy i lampart w cętki. Dzieła artystów ludowych z Tanzanii i Mozambiku”. Eksponaty prezentowane na wystawie pochodzą ze zbiorów Ewy i Eugeniusza Rzewuskich. Korzystając z prezentowanych dzieł malarskich szkoły tingatinga i przykładów rzeźby w stylu shetani, opowiem o tematyce prac współczesnych artystów w kontekście społecznym i politycznym, między innymi o problemach wojny domowej w Mozambiku i jej odzwierciedleniu w pracach Goncalo Mabunda’y czy  Humberto Delgado, którzy wykorzystują szczątki broni palnej do swoich rzeźbiarskich instalacji…

Godziny spotkania nie są jeszcze ustalone, ale wkrótce podam szczegółowe informacje.

Zapraszam serdecznie!

FacebookTwitterGoogle+WordPressBlogger Post

56. Biennale w Wenecji | Afryka

Tegoroczne 56. Biennale w Wenecji było pierwszym w historii, podczas którego dyrektorem artystycznym został kurator pochodzenia afrykańskiego. Okuwui Ewenzor jest już dobrze znany w międzynarodowym środowisku sztuki współczesnej. Od 1997 roku prowadzi niezależne czasopismo NKA: Journal of Contemporary African Art, na łamach którego pisano o wielu interesujących artystach tworzących w Afryce, a także na emigracji. W 2003 roku Ewenzor został kuratorem salonu afrykańskiego na międzynarodowej wystawie Documenta 11 w Kassel, na której swoje prace zaprezentował między innymi Meschac Gaba, Pascale Marthine Tayou czy Yinka Shonibare.

Nie inaczej było w Wenecji. Nie trudno można było zauważyć, iż spośród 136 artystów z całego świata, aż 54 pochodziło z krajów Afryki. Wielu z nich związanych było z czasopismem NKA. było w jakiś sposób związanych z czasopismem NKA.

W Giardini, gdzie w przestrzeni ogrodowej rozlokowane są najstarsze pawilony wystawowe można było zobaczyć prace artystów mieszkających na stałe poza krajami swojego pochodzenia. W głównym pawilonie zlokalizowana została część głównej wystawy zatytułowanej All the World’s Future, której kuratorem był Okwui Enwezor. Szczególnie wyczekiwałam prac Wangechi Mutu, która zaprezentowała rzeźbę, wideoart i kolaż. Kilka jej prac prezentowanych było także w jednej z galerii na mieście. Jednak największe wrażenie wywarły na mnie dwie prace wideo autorstwa senegalskiej rzeźbiarki Fatou Kande Senghor, oraz Johna Akomfraha, gdzie motywem przewodnim była woda i ochrona środowiska. W jednej z sal prezentowano także prace Samsona Kambulu i Marlene  Dumas.

Kolejny dzień spędziłam w Arsenale, gdzie już od wejścia ogromne emocje wywołała we mnie instalacja Ibrahima Mahamy.  W głównej galerii można było zobaczyć także prace Karo Akpokiere, Samsona Kambulu, Sammy’ego Baloji, Joachima Schonfeldta, Barthelemy’a Toguo, Kay’a Hassana i intrygujące trony Goncalo Mabundy. Szczególnie ciekawy był pawilon południowoafrykański, gdzie można było zobaczyć wspaniałe „suknie” Nandiphy Mntambo. Pawilon Mozambiku zaprezentował dzieła malarskie i nowoczesną rzeźbę ludu Makonde oraz tradycyjne maski.

Poza głównymi wystawami w wielu weneckich galeriach i pałacach rozlokowane były pawilony krajowe i wystawy artystów. Niestety, w listopadzie część z nich była już zamknięta. W galeriach na mieście prezentowała się Angola i Zimbabwe, ale dzieła afrykańskich artystów prezent9owane były również na kilku wystawach.

Fotorelacja:

DSC02834 DSC02167 DSC02146 DSC02112 DSC02079 DSC02043 DSC02001 DSC01984 DSC01679 DSC01636 DSC01438 DSC01427 DSC01368 DSC01355 DSC00563 56. Biennale w Wenecji, fot. M. Theis

 

FacebookTwitterGoogle+WordPressBlogger Post

George LILANGA

Lilanga_crop_llastpaintingUrodzony w 1934 roku w Kikwetu, Tanzania. Zmarł w 2005 roku w Dar-es-Salaam, Tanzania. Mieszkał i pracował w Dar-es-Salaam. George Lilanga pochodzi z wysokich, suchych płaskowyżów pogranicza Mozambiku i Tanzanii, zamieszkiwanego przez lud Makonde.

Georg Lilanga, rzeźbiarz i malarz, był samoukiem. Początkowo rzeźbił w korzeniach manioku i hebanie sprzedając swoje prace turystom. W 1971 roku osiedlił się w Dar-es-Saalam, gdzie wkrótce odkrył go Jean Prutti, z galerii Nyerere ya Sanaa (obecnie Nyerere Cultural Centre). W latach osiemdziesiątych zetknął się z twórczością malarskiej Szkoły Tingatinga (założoną w latach czterdziestych przez Edwarda Saidi Tingatinga), której styl wywarł głęboki wpływ na jego prace.

Lilanga tworzył dzieła malarskie stanowiące rodzaj satyry na otaczający artystę świat, w których wykreował mityczny świat mashetani – człekokształtnych postaci o dwóch placach u rąk, trzech u nóg i dużych uszach personifikacji przywar ludu Makonde.

Wystawy indywidualne (wybór):

2014 – Spirit of the Makonde, Gallery of African Art, Londyn
2010 – Cosmogony, Influx Contemporary Art, Lizbona
2005 –Georges Lilanga, Jamajka
2004 – Tingatinga and Lilanga, Kouchi Prefecture Art Museum, Kouchi, Japonia
2003 – Lilanga d’ici et d’ailleurs, Centre Culturel François Mitterrand, Périgueux, Francja
2003 – George Lilanga, Christa’s Fine Tribal Art Gallery, Kopenhaga
2002 – Georges Linlanga,nMAMCO, Genewa
1999 – Georges Lilanga „Storie Africane”, Franco Cancelliere Arte, Contemporanea, Messina, Włochy
1995 – Lilanga’s Artist in Residence and Workshop, Hiroshima City Moderne Art Museum, Japonia
1994-1995 – Lilanga’s Cosmos, Okariya Gallery

***

oprac. Małgosia Baka-Theis

Strona internetowa artysty>>>
Zbiór dzieł na Pinterest >>>

Biografie >>>

FacebookTwitterGoogle+WordPressBlogger Post