Karo Akpokiere

Warsztaty dla dorosłych #6

Owusu AnkomahO problemie hybrydyzacji kulturowej rozmawialiśmy na ostatnich warsztatach dla dorosłych zatytułowanych Postkolonialne hybrydy ( o artysta z pogranicza światów). Terminu „postkolonialna hybryda” użył dla określenia siebie artysta nigeryjskiego pochodzenia działający od lat osiemdziesiątych w Londynie i zaliczany do grona YBA (Young British Artist) Yinka Shonibare, którego znakiem rozpoznawczym są naturalnej wielkości rzeźby – bezgłowych manekinów tworzonych z żywicy epoksydowej odzianych w barokizujące stroje wykonane z wielobarwnych bawełnianych drukowanych tkanin (wax print) imitujących afrykańskie, a raczej indonezyjskie batiki, które stały się trwałym elementem wielu afrykańskich kultur.

Hybrydyczność, rozumiana tu jako przenikanie się elementów kultur pochodzenia i tych, w których aktualnie funkcjonują artyści, przejawia się na wielu polach sztuk wizualnych między innymi w łączeniu motywów, technik, znaczeń itd. znajdujących odzwierciedlenie w twórczości Sokari Douglas Camp – Nigeryjki mieszkającej w Londynie i Samsona Kambulu z Malawi, Nigeryjek działających w Stanach Zjednoczonych Marcii Kure, Ruby Onyinyechi Amanze i Njideka’i Akunyili Crosby, mieszkających w Niemczech Nigeryjczyków Emeka’i Ogboh’a, Karo Akpokiere i Ghańczyka Owusu Ankomaha, działającego we Francji Kameruńczyka Barthelemey Toguo.

PREZENTACJA #6

WARSZTATY>>>

FacebookTwitterGoogle+WordPressBlogger Post

Karo AKPOKIERE

karo_784x0 (1)Nigeryjski artysta urodzony w 1981 roku w Lagos. Mieszka i pracuje w Lagos i w Berlinie. Otrzymał dyplom z projektowania graficznego na Yaba College of Technology w Lagos (2006).  Akpokiere brał udział w wielu wystawach w kraju i zagranicą, swoje prace prezentował na 56. Biennale w Wenecji.

Akpokiere tworzy plakaty i rysunki w nurcie popartowym, inspirowane kulturą popularną. Zajmuje się projektowaniem graficznym, ilustracją, wzornictwem przemysłowym. W swojej twórczości łączy tradycyjne i cyfrowe techniki projektowania. Podejmuje często w humorystyczny sposób problemy rasizmu i neokolonializmu.

Wystawy (wybór):

2010 – Centre d’Art Contemporain, Lagos, Nigeria
2011 – Goethe-Institut, Lagos, Nigeria
2012 – Lagos Bus Rapid Transit (BRT) , Lagos
2013 – Art Dubai
2014 – Comic-Zeichner Séminaire Austtellung au Salon Comic Erlangen, Berlin
2015 – 56. Biennale w Wenecji, All the World’s Futures
2015 – Old Dessins Kunsthalle m3, Berlin

***
oprac. Małgosia Baka-Theis

Strona internetowa artysty>>>
Zbiór dzieł na Pinterest >>>

Biografie >>>

FacebookTwitterGoogle+WordPressBlogger Post

56. Biennale w Wenecji | Afryka

Tegoroczne 56. Biennale w Wenecji było pierwszym w historii, podczas którego dyrektorem artystycznym został kurator pochodzenia afrykańskiego. Okuwui Ewenzor jest już dobrze znany w międzynarodowym środowisku sztuki współczesnej. Od 1997 roku prowadzi niezależne czasopismo NKA: Journal of Contemporary African Art, na łamach którego pisano o wielu interesujących artystach tworzących w Afryce, a także na emigracji. W 2003 roku Ewenzor został kuratorem salonu afrykańskiego na międzynarodowej wystawie Documenta 11 w Kassel, na której swoje prace zaprezentował między innymi Meschac Gaba, Pascale Marthine Tayou czy Yinka Shonibare.

Nie inaczej było w Wenecji. Nie trudno można było zauważyć, iż spośród 136 artystów z całego świata, aż 54 pochodziło z krajów Afryki. Wielu z nich związanych było z czasopismem NKA. było w jakiś sposób związanych z czasopismem NKA.

W Giardini, gdzie w przestrzeni ogrodowej rozlokowane są najstarsze pawilony wystawowe można było zobaczyć prace artystów mieszkających na stałe poza krajami swojego pochodzenia. W głównym pawilonie zlokalizowana została część głównej wystawy zatytułowanej All the World’s Future, której kuratorem był Okwui Enwezor. Szczególnie wyczekiwałam prac Wangechi Mutu, która zaprezentowała rzeźbę, wideoart i kolaż. Kilka jej prac prezentowanych było także w jednej z galerii na mieście. Jednak największe wrażenie wywarły na mnie dwie prace wideo autorstwa senegalskiej rzeźbiarki Fatou Kande Senghor, oraz Johna Akomfraha, gdzie motywem przewodnim była woda i ochrona środowiska. W jednej z sal prezentowano także prace Samsona Kambulu i Marlene  Dumas.

Kolejny dzień spędziłam w Arsenale, gdzie już od wejścia ogromne emocje wywołała we mnie instalacja Ibrahima Mahamy.  W głównej galerii można było zobaczyć także prace Karo Akpokiere, Samsona Kambulu, Sammy’ego Baloji, Joachima Schonfeldta, Barthelemy’a Toguo, Kay’a Hassana i intrygujące trony Goncalo Mabundy. Szczególnie ciekawy był pawilon południowoafrykański, gdzie można było zobaczyć wspaniałe „suknie” Nandiphy Mntambo. Pawilon Mozambiku zaprezentował dzieła malarskie i nowoczesną rzeźbę ludu Makonde oraz tradycyjne maski.

Poza głównymi wystawami w wielu weneckich galeriach i pałacach rozlokowane były pawilony krajowe i wystawy artystów. Niestety, w listopadzie część z nich była już zamknięta. W galeriach na mieście prezentowała się Angola i Zimbabwe, ale dzieła afrykańskich artystów prezent9owane były również na kilku wystawach.

Fotorelacja:

DSC02834 DSC02167 DSC02146 DSC02112 DSC02079 DSC02043 DSC02001 DSC01984 DSC01679 DSC01636 DSC01438 DSC01427 DSC01368 DSC01355 DSC00563 56. Biennale w Wenecji, fot. M. Theis

 

FacebookTwitterGoogle+WordPressBlogger Post