Goncalo Mabunda

56. Biennale w Wenecji | Afryka

Tegoroczne 56. Biennale w Wenecji było pierwszym w historii, podczas którego dyrektorem artystycznym został kurator pochodzenia afrykańskiego. Okuwui Ewenzor jest już dobrze znany w międzynarodowym środowisku sztuki współczesnej. Od 1997 roku prowadzi niezależne czasopismo NKA: Journal of Contemporary African Art, na łamach którego pisano o wielu interesujących artystach tworzących w Afryce, a także na emigracji. W 2003 roku Ewenzor został kuratorem salonu afrykańskiego na międzynarodowej wystawie Documenta 11 w Kassel, na której swoje prace zaprezentował między innymi Meschac Gaba, Pascale Marthine Tayou czy Yinka Shonibare.

Nie inaczej było w Wenecji. Nie trudno można było zauważyć, iż spośród 136 artystów z całego świata, aż 54 pochodziło z krajów Afryki. Wielu z nich związanych było z czasopismem NKA. było w jakiś sposób związanych z czasopismem NKA.

W Giardini, gdzie w przestrzeni ogrodowej rozlokowane są najstarsze pawilony wystawowe można było zobaczyć prace artystów mieszkających na stałe poza krajami swojego pochodzenia. W głównym pawilonie zlokalizowana została część głównej wystawy zatytułowanej All the World’s Future, której kuratorem był Okwui Enwezor. Szczególnie wyczekiwałam prac Wangechi Mutu, która zaprezentowała rzeźbę, wideoart i kolaż. Kilka jej prac prezentowanych było także w jednej z galerii na mieście. Jednak największe wrażenie wywarły na mnie dwie prace wideo autorstwa senegalskiej rzeźbiarki Fatou Kande Senghor, oraz Johna Akomfraha, gdzie motywem przewodnim była woda i ochrona środowiska. W jednej z sal prezentowano także prace Samsona Kambulu i Marlene  Dumas.

Kolejny dzień spędziłam w Arsenale, gdzie już od wejścia ogromne emocje wywołała we mnie instalacja Ibrahima Mahamy.  W głównej galerii można było zobaczyć także prace Karo Akpokiere, Samsona Kambulu, Sammy’ego Baloji, Joachima Schonfeldta, Barthelemy’a Toguo, Kay’a Hassana i intrygujące trony Goncalo Mabundy. Szczególnie ciekawy był pawilon południowoafrykański, gdzie można było zobaczyć wspaniałe „suknie” Nandiphy Mntambo. Pawilon Mozambiku zaprezentował dzieła malarskie i nowoczesną rzeźbę ludu Makonde oraz tradycyjne maski.

Poza głównymi wystawami w wielu weneckich galeriach i pałacach rozlokowane były pawilony krajowe i wystawy artystów. Niestety, w listopadzie część z nich była już zamknięta. W galeriach na mieście prezentowała się Angola i Zimbabwe, ale dzieła afrykańskich artystów prezent9owane były również na kilku wystawach.

Fotorelacja:

DSC02834 DSC02167 DSC02146 DSC02112 DSC02079 DSC02043 DSC02001 DSC01984 DSC01679 DSC01636 DSC01438 DSC01427 DSC01368 DSC01355 DSC00563 56. Biennale w Wenecji, fot. M. Theis

 

FacebookTwitterGoogle+WordPressBlogger Post

Warsztaty dla seniorów #2

Warsztaty dla seniorów odbywają się w innym trybie niż spotkania w ramach warsztatów dla dorosłych, gdzie więcej miejsca poświęcam na pogadankę z wykładem. Seniorzy posiadający zupełnie odmienną ode mnie perspektywę i świadomość historyczną sami prowokują do dyskusji na tematy historii kolonialnej, podobieństw kolonizacji Afryki z historią PRL-u. Dziś rozmawialiśmy o kolażu – technice, do której bardzo często sięgają współcześni artyści, czerpiący także z tradycji swoich ludów, których motywy wzornicze czy tematy pojawiają się w ich pracach. Tworząc własne kolaże rozmawialiśmy o twórczości Quattara’y Wattsa, Pascale Marthine Tayou, Goncalo Mabunda’y, Owusu Ankomaha, Romualda Hazoume, Calixte’a Dakpogana, Kifouli’ego Dossou’a oraz o znaczeniu maski w tradycyjnych kulturach afrykańskich i przemian w formie i znaczeniu jakim ulegają.

Foto (niestety z komórki:/)

CAM00057 DSC00005 DSC00004 DSC00003 DSC00002 DSC00001 CAM00054 Warsztaty dla seniorów

 

FacebookTwitterGoogle+WordPressBlogger Post

Goncalo MABUNDA

GoncaloUrodzony  w 1975 r. w Maputo, Mozambik. Jego prace wystawiane na wielu międzynarodowych wystawach, m.in. Africa Remix (2004), Biennale w Wenecji (2015).

Zainteresowania Mabundy skupiają się na problemie pamięci zbiorowej w kontekście wojny domowej w Mozambiku (od lat 70. ubiegłego wieku). Artysta wykonuje rzeźby z broni, nadając antropomorficzne kształty formom wykonywanym z AK47s, wyrzutni rakiet, pistoletów i innych obiektów zniszczenia. Tworzy z nich również maski i charakterystyczne krzesła, nawiązujące formą do tradycyjnych tronów wodzowskich – atrybutów władzy, symboli plemiennych i tradycyjnych dzieł sztuki etnicznej. Dezaktywując broń, za sprawą której w jego kraju życie straciło kilkadziesiąt tysięcy osób, wplatając w język sztuki komentuje wydarzenia polityczne w kraju, tworzy wizualną refleksję nad konsekwencjami konfliktów zbrojnych. Są one ironiczną wypowiedzią na temat przemocy, absurdu wojny i wyniszczenia społecznego.

Wystawy indywidualne:

2011  – New Work, Jack Bell Gallery, Londyn
2008  – My New Voice, Afronova Gallery, Johannesburg, RPA
2005  – Give Voice, Galleria d’Arte La Nuvola, Rzym
2004 – Arms into Art, Alliance Française, wystawy w Afryce
2000  – An Artist, a Gesture, Nucleo de Arte, Maputo, Mozambik

oprac. Małgosia Baka-Theis

Zbiór dzieł na Pinterest >>>
Strona internetowa artystki>>>
Biografie >>>

FacebookTwitterGoogle+WordPressBlogger Post